هو

 

 

 اين وبلاگ و شعرهايش ادامه دارد...

 

 

 

محمدنوشت: « شش ارديبهشت مي بندمش.»

 

نوشتم:

 کاش نيايد شش ارديبهشت          تا نرود آدم ما از بهشت

 من که اسير قلمت گشته ام         از چه درو مي کني ام فصل کشت؟

 و یک چیزهای دیگر.

 

نوشت:« [...] به هر حال باعث شدي دوباره من رو رو فرم بياري. [...] اصلا حال و حوصله ي شعر نداشتم. يک چندتايي هم که اومد تو نطفه خفشون کردم. ولي اين کار با مزه ي تو توبه ام را شکست.» 

 

و نوشت :

 

 کاش نيايد شش ارديبهشت              نيست مرا طاقت اين سرنوشت

 کاش مرا نوع دگر مي کشيد            کاش مرا نوع دگر مي سرشت

 از در جنگ آمده اين روزگار           رخت محبت به کناري بهشت

 عمر، مرا مي کشد و مي برد          عمر چو پاياب و وجودم چو خشت

 حل کندم زير قدم هاي خود              مي بردم از درِ اين دِير زشت

 شخم زد اين بار وجود مرا              با قلم خود چو قدر مي نوشت

 تخم محبت که بر اين خاک ريخت      بار نيارد به زمينِ بهشت

 چله نشين گشتم از اين نو بهار        چله نشين بر در دير و کنشت

 ا زمژه باران دمادم زنم                  تا نشود خشک زميني که کشت

 آه ولي طاقت ايام نيست                  کاش نيايد شش ارديبهشت

 

 

 

و مرا به آسمان برد«چهل تیر پرتاب»

 

و نمي داني شش ارديبهشت چه روزي است.

 

 

.

.

 

 

عمر، مرا مي کشد و مي برد         عمر چو پاياب و وجودم چو خشت

 

 

  
 ساعت ۱۱:٥٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/۱/٢٩ » لينک ثابت
    پيام هاي ديگران ()