و آن شب چنان شانه‌هاي تو لرزيد

                                که چل روز در زير آوار ماندم

فتادم، شکستم، در آغوش خاکت

                            نه خفتم در آن شب نه بيدار ماندم

نجستي مرا چشم بستي و رفتي

                                    در آوار زلفت گرفتار ماندم

دو رج بافتي با سرانگشت مهرت

                                  ترنجي نياورده، بر دار ماندم

چه شيرين شکرها ز سيب تو چيدم

                             شکربار رفتي،  شکرخوار ماندم

عنان مي کشيدي به هر کوي و برزن

                                عنان وا نهادي و در کار ماندم

به جانم بريزد غم دردهايت

                                چه بيمار رفتي چه تبدار ماندم

ندانم، مگر باده نوع دگر بود؟

                         که سرمست رفتي، که هشيار ماندم

چو رفتي روانم به سويت روان شد

                                کجا زنده بودم چو مردار ماندم

بيا و رهاکن مرا بار ديگر

                                    که زنداني وهم ديوار ماندم

ز باران اشکم دلم بارور شد

                          چه غم بار دارد  که غمخوار ماندم

             بيا و بچين ميوه هاي دلم را

          شکستم زبس زير اين بار ماندم 

                                                       محمد

  
 ساعت ۱٠:٥۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/۱٢/٢۱ » لينک ثابت
    پيام هاي ديگران ()